☆Shiki♪☆ View my profile

YWPD

untitled

posted on 07 Jun 2014 13:59 by shiki3710 in YWPD directory Fiction
>//////< เอาที่ส่ง @peda_daily หัวข้อ สปริ้นเตอร์มาลงบล็อคเก็บไว้ค่า
 
เป็นฟิคที่แต่งตามหัวข้อรายวัน เนื้อหาเลยจะรวบรัดหน่อยนะ ฮาาา XD
ใครมีทวิตเตอร์ ลองไปติดตามหัวข้อรายวันจาก ทวิต pedal_dailyนะคะ
 
 
 
Title: Yowamushi Pedal Side Story ตอน ชินไค ฮายาโตะ
Rate: [G] BL-Warning (นิดหน่อย)
Paring: ไม่มีคู่ แต่เป็นแคสเด่นค่า Shinkai Hayato / Usakichil
 
 
 

         “เก่งมาก เด็กดี”

          ชินไค ฮายาโตะ ให้อาหารกระต่ายน้อย ที่เจ้าตัวเลี้ยงไว้หลังชมรมจักรยานอย่างเพลิดเพลิน ‘อุซาคิจิ’ กระต่ายขนปุกปุยสีน้ำตาลอ่อนที่เจ้าตัวเลี้ยงไว้ตั้งแต่ตอนปี 2 ด้วยเหตุที่เป็นบาดแผลลึกรบกวนจิตใจจนไม่อาจปั่นจักรยานได้อีกจนกว่ากระต่ายน้อยตัวนี้จะแข็งแรงเจ้าตัวตั้งใจไว้เช่นนั้น แต่หลังจากนั้นจะปั่นจักรยานได้อีกหรือไม่ และจะสามารถร่วมทีมได้อีกหรือทั้งที่เขาเป็นคนปฏิเสธตำแหน่งเอสสปริ๊นเตอร์แห่งโรงเรียนฮาโกเนะ หมายเลข 4 ที่สปริ้นเตอร์ทุกคนปราถนา ชินไคได้แต่โทษตัวเองอยู่ร่ำไป ในวันนั้นหากไม่มัวแต่ไล่ล่าหาชัยชนะ แม่ของเจ้ากระต่ายตัวนี้ก็ไม่ต้องมาจบชีวิตเพราะเขา

 

กระต่ายขนปุย มีหูยาวเรียว ♬

 

หางสั้นนิดเดียวตากลมแวววาว.. ♬

 

          เสียงเพลงสมัยเด็กอยู่ๆก็ดังก้องขึ้นมาในหัว ฉับพลันทันใดนั้นชินไคก็รู้สึกเจ็บร้าวในศรีษะ จนต้องล้มลงไปนอนกับพื้น นี่มันอะไรกันเขาไม่เคยเป็นไมเกรน หรือว่าจะบริโภคพาวเวอร์บาร์มากเกินไปจนไขมันอุดตัน รู้แบบนี้เชื่อที่อาราคิตะบ่นบ้างก็ดี...

 

...........

....

...

..

 

         “คุณชินไคครับ ทำไมถึงมานอนอยู่ตรงนี้ครับ...”

          เสียงเรียกคุ้นหูเดาได้ไม่ยากน่าจะเป็นจากรุ่นน้องปี 2 อิสึมิดะ โทจิโร่ ชินไคสามารถทายได้ถูกแม้ว่าจะยังไม่ลืมตา วิธีเรียกกับการพูดที่เต็มไปด้วยความเคารพนับถือแบบนี้ไม่มีใครอื่นไปได้ เมื่อครู่เราสลบไปหรอ สลบไปนานแค่ไหนกันนะ ยกมือมาขยี้ตาเบาๆ เอ...รู้สึกแปลกๆ ทำไมอุ้งมือเราสั้นนัก เดี๋ยวนะอุ้งมือ!!!! ชินไค ฮายาโตะ ตื่นอย่างเต็มตาแล้วพินิศพิเคราะห์ตัวเองอย่างรวดเร็ว แต่ภาพที่เห็นมันสุดจะอธิบาย นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมฉันเห็นตัวเองนอนอยู่ข้างๆ แล้วทำไมทุกสิ่งทุกอย่างมันดูใหญ่ไปหมด กรงของอุซาคิจิใหญ่ขนาดนี้เชียวหรือ เลิกลั่กหมุน 360 องศาก็เริ่มได้คำตอบ เมื่อโดนรุ่นน้องช้อนตัว อุ้มไปซุกที่กล้ามอกแน่น

 

 

         ((ชั้นกลายเป็นอุซาคิจิไปแล้ววว!!!!!!!!))

 

 

 

         “อุซาคิจิ เป็นอะไรไป?! แล้วทำไมคุณชินไคมานอนอยู่ตรงนี้ได้ นายรู้มั้ย?”

           อิสึมิดะพูดเล่นกับกระต่ายน้อยในอ้อมอก วันนี้อุซาคิจิดูตื่นกลัวผิดปกติ ซึ่งปกติจะเชื่องและคุ้นมือคนในชมรมโดยเฉพาะกับเขาเพราะจะอาสามาดูแลให้ทุกครั้งในเวลาที่รุ่นพี่ติดธุระ และจะคอยแอบแวะมาดูตลอด ว่าแล้วเจ้าตัวก็วางกระต่ายน้อยที่ยังดูตื่นๆลงกับพื้นพร้อมกับสะกิดรุ่นพี่อย่างแผ่วเบา จนร่างตรงหน้านั้นค่อยๆลืมตาปรือ

 

          ร่างของชินไค หรือจะเรียกให้ถูกคือ อุซาคิจิในร่างของชินไค ฮายาโตะ เริ่มรู้สึกตัว ด้วยพฤติกรรมของกระต่ายเด็กขี้เล่น เมื่อเห็นบุคคลที่เอาอาหารมาให้เป็นประจำก็กระโจนเข้าใส่อย่างไม่รอช้า

 

         “ห หวา....คุณชินไค!” อิสึมิดะล้มลงไปกองกะพื้น ด้วยน้ำหนักของร่างสูงที่โหมเข้ามาทับตัว

 

          จับต้นชนปลายไม่ถูก คุณชินไคทำไมถึงอยู่ๆ ถึงทำแบบนี้ ใบหน้าของรุ่นพี่ที่เคารพนักหนาเข้ามาใกล้เกินปกติ อีกทั้งยังคร่อมตัวเขาไว้อยู่ด้วย แอนดี้ แฟรงก์ ฉันควรจะทำยังไงดี!!!

 

         ((อ๊า...หยุดน้า~))

 

          กระต่ายชินไคพุ่งสุดตัวเข้ามาแทรกระหว่างหน้าคนทั้งสองก่อนที่จะมีอะไรไปกว่านี้ ด้วยปกตินิสัยของอุซาคิจิขี้เล่นน่าเอ็นดู แต่เมื่อมาอยู่ในร่างของเขาแบบนี้ภาพมันชวนคิดเตลิดไปถึงไหน ซึ่งเขาคนนี้จะไม่ยอมเป็นอันขาด

 

          อิสึมิดะ ครางด้วยนึกเสียดายเบาๆ แต่ในอกก็รู้สึกโล่งใจการก้าวข้ามผ่านเส้นระหว่างรุ่นพี่รุ่นน้องแบบนี้มันชวนให้แอนดี้ แฟรงก์ สั่นไหวนัก นั่งคุยกับหน้าอกตัวเองด้วยความเคยชิน จนเงยหน้ามาอีกรุ่นพี่กับอุซาคิจิก็หายไปไหนแล้วไม่รู้

 

.....................

 

 

          ไม่เคยขยับตัวด้วยวิธีอื่นนอกจากกระโดดเล่นไปมาสั้นๆ การที่อยู่มีขา 2 สองข้างนั่นทำให้อุซาคิจิ ตื่นเต้นมากทีเดียว เจ้ากระต่ายเรียนรู้การวิ่ง และเดินเหินได้ด้วยสัญชาติญาณ จนกระต่ายชินไคกระโดดตามไม่ทันในที่สุด

 

         ((คลาดกันซะแล้ว...))

 

          กระต่ายน้อยชินไค นั่งจุ้มปุ๊กใต้ร่มไม้ใหญ่ด้วยความเหนื่อยล้า ไม่ห่างจากชมรมนัก เป็นกระต่ายนี่ขยับขาไม่ได้ดั่งใจเลยกระโดดก็ได้ทีละนิดเดียว ครุ่นคิดอยู่ได้สักพัก ก็รู้สึกเหมือนโดนช้อนตัวจากข้างหลัง

 

         “อ้าว อุซาคิจิ ทำไมหลงมาอยู่ตรงนี้ เจ้านายแกไปไหนซะล่ะ”

 

          เสียงนุ่มปนความหลงตัวเองแบบนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน โทโด จินปาจิ เพื่อนในชมรมที่อยู่ปีเดียวกับเขานี่เอง เจ้าตัวพูดพลางก็นั่งลง จับกระต่ายน้อยวางบนตักเบาๆแล้วลูบด้วยความเอ็นดู ความสบายตัวเข้ามาแทนที่ กระต่ายชินไคเริ่มรู้สึกคลายกังวลจนรู้สึกใกล้จะเคลิ้มหลับ แล้วก็ชะงักเมื่อมือที่ลูบตัวอยู่หยุดนิ่ง โทโดหยิบมือถือขึ้นมาพร้อมกดเบอร์ที่ไม่ต้องค้นหาให้เสียเวลา

 

         “มาคิจัง....เป็นไงบ้างวันนี้? กินข้าวรึยัง?..”

 

          ด้วยรู้นิสัยของเพื่อนหากโทโดได้เริ่มคุยกับคนที่ชื่อมาคิจังนี่แล้วละก็ จะกินระยะเวลานานพอดูเลยทีเดียว แต่ปกติเขาก็ไม่ได้สนใจ เพราะเจ้าตัวจะเลี่ยงไปคุยที่อื่น ไม่ก็เขาเองจะเลี่ยงที่จะไม่อยู่ตรงนั้น เนื่องจากคิดว่าไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไร อีกอย่างก็เผื่ออาจจะมีอะไรที่อยากคุยกันสองคน ถึงจะรู้ว่าโทโดคงไม่มีทางอายกับสิ่งที่ตัวเองพูดออกมา แต่คิดว่าให้คุยกับปลายสายตามลำพังดีกว่า

 

          เพียงแต่คราวนี้ไม่ได้เป็นเหมือนอย่างปกติ เขาที่อยู่ในร่างของอุซาคิจิโดนมือโทโดตะปบเบาๆ อยู่บนหลังปุยทำให้ไม่สามารถดิ้นไปไหนได้เลย แถมตอนนี้เขาก็เหนื่อยแล้วจากที่กระโดดตามอุซาคิจิเมื่อครู่ คิดวกวนอยู่ในหัว...

         ไม่นะ แค่ปกติฉันฟังนายพล่ามถึงมาคิจัง ก็จะบ้าอยู่แล้ว นี่ต้องมานั่งอยู่ตรงที่ VIP แบบนี้ พระเจ้าจะแกล้งผมไปถึงไหนกันครับ

 

.............

 

         อีกด้านหนึ่งฝั่งอุซาคิจิในร่างของชินไค หลังจากวิ่งวนรอบๆ ก็เริ่มรู้สึเหนื่อยอ่อน ใช้พลังงานไปเยอะแบบนี้จนร่างกายเริ่มประท้วงหิวขึ้นอยู่ครามครัน นั่งยองๆเหลียวมองไปรอบตัว ก็พลันเจอคนใจดีที่ชอบแอบมาคุยเล่นกับเขาประจำในช่วงที่ชินไคไม่อยู่ ก่อนที่คนตาขวางเสียงดุขึ้นจมูกจะรู้ตัว อุซาคิจิก็กระโจนเข้าหาอาราคิตะอย่างสุดแรง

 

         “เฮ้ยยยยยยยยยยยย!!” เจ้าของร่างที่เล็กกว่าส่งเสียงร้องดังหลังจากโดนร่างหนาทาบทับจนเจ้าตัวแทบขยับไม่ได้

         “ทำอะไรวะ ชินไค เกิดบ้าอะไรขึ้นมา ห๊า!!””

          อาราคิตะขึ้นเสียงดุไปยังเพื่อนสนิทที่อยู่ๆพุ่งเข้าใส่แบบไม่ทันตั้งตัว เมื่ออุซาคิจิโดนเสียงดังตวาดใส่ก็สะดุ้งตกใจ เนื่องด้วยกระต่ายเป็นสัตว์ที่ตื่นกลัวง่าย อีกทั้งปกติอาราคิตะไม่เคยขึ้นเสียงใส่มาก่อน กระต่ายน้อยในร่างหนาน้ำตารื้นปริ่ม ฝ่ายคนขึ้นเสียงทำตัวไม่ถูกไม่เคยเจอเพื่อนตัวเองอยู่ๆร้องไห้แบบนี้มาก่อน เพราะเสียงของเขางั้นหรือ แต่ปกติเขาก็พูดคุย ใช้เสียงแบบนี้อยู่แล้ว เป็นนิสัยเสียที่อยากจะแก้ให้หายแต่ก็แก้ไม่ได้ซะที

 

          “ห....เดี๋ยว นี่เป็นอะไร”

          เมื่อเสียงบุคคลตรงหน้าเริ่มอ่อนลง อุซาคิจิเริ่มคลายความตระหนก จึงเอาหน้าไปซุกไซร้ที่อกของอาราคิตะด้วยความเคยชิน ชินไคมันเป็นอะไรของมัน..สถานการณ์แบบนี้มันอะไร!? อาราคิตะไม่เข้าใจพฤติกรรมของเพื่อนตัวเอง พยายามจะขยับตัวออกหนีแต่ก็ทำไม่ได้เพราะน้ำหนักที่มากกว่ากดทับลงมา ใครก็ได้ช่วยฉันที!!!ฟุกุจังงงงงงงงงงงงงง

 

........

กระต่ายขนปุย มีหูยาวเรียว ♬

 

หางสั้นนิดเดียวตากลมแวววาว.. ♬

 

         เสียงเพลงกระต่ายในวัยเด็กแว่วดังขึ้นหากแต่คนได้ยินก็จะมีเพียงชินไค ฮายาโตะ และอุซาคิจิเท่านั้น เหตุการณ์พิลึกพิลั่นเวียนกลับมาอีกครั้งให้ทุกอย่างกลับคืนสู่โลกปกติที่ควรจะเป็น

 

         โทโดวางสายหลังจากเริ่มโดนอีกฝั่งตัดบทสนทนา แต่ก็ยังชวนคุยเล่นจนตัวเองพอใจก่อนจะวาง แล้วพบว่าเจ้าต่ายน้อยหลับพริ้มน่ารักน่าชังคาตักของเขา

 

         “ไม่ไหวเลย.. ฟังฉันคุยจนหลับงั้นหรอ ไว้คราวหน้าจะเล่าเรื่องมาคิจังให้ฟังตอนที่เจ้านายแกไม่อยู่นะ” พูดพลางก็อุ้มอุซาคิจิ พากลับเข้าไปวางนอนในกรงอย่างอารมณ์ดี

 

         ในอีกด้านหนึ่งเมื่อชินไคกลับมาในร่างของตัวเอง แล้วพบว่าใบหน้ากำลังซุกอยู่กับแผ่นอกของเพื่อนตาขวางที่ปกติไม่มีทางจะยอมให้เขาเข้ามาแนบชิดได้ขนาดนี้

 

         “ว้ากกกกกกกกกกกกกกกก” ตกใจพร้อมผลักอาราคิตะกระเด็นไปไกล

 

         “เรื่อง-นี้-ฉัน-ต้อง-การ-คำ-อธิบาย...!!”

         เมื่อรู้สึกได้ว่ากลิ่นของเพื่อนกลับมาเป็นปกติ จึงใส่เสียงดุปกติอย่างที่เคย เพียงคราวนี้เพิ่มความเยือกเย็นลงไปอีกนิด เนื่องจากเหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้เขาต้องรู้สึกอับอาย

 

         “อ่า เดี๋ยวนะ ยาสึโทโมะ เรื่องเมื่อกี้นี้มัน...อ่า ใจเย็นนะ พาวเวอร์บาร์หน่อยมั้ย” ชินไคหน้าซีดเผือด จนด้วยคำแก้ตัวท่าทางจะต้องเคลียร์กันยาวเลยทีเดียว กับเรื่องที่เกิดขึ้นจะเล่ายังไงได้ละเนี่ย...

..

.

สู้ต่อไป เอส สปริ้นเตอร์แห่งฮาโกเนะ

 

ชินไค ฮายาโตะ

 

 

จบค่าาาขอบคุณทุกคนที่(หลง)เข้ามาอ่านจนจบน้า

พล็อตนี้ แทบไม่ได้เกี่ยวอะไรกับสปริ้นเตอร์เลยอะ 55555 เอาตัวละครมาใช้ ฮาาาา

เพลงที่ใช้ในเรื่องมั่วเนื้อเอาเอง ไม่มีจริงนะคะ XD






free counters